Aracı hizmet sağlayıcının elektronik ticaret platformundaki ayıplı üründen sorumluluğu

Bu çalışmada; elektronik ortamda gerçekleştirilen alışveriş üzerine tüketicilere teslim edilen ürünün ayıplı çıkması bakımından özellikle elektronik ticaret aracı hizmet sağlayıcının tüzel kişi tacir olduğu bir durumda sorumluluğunun doğup doğmayacağı değerlendirilmiştir. Konunun ele alınmasında Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin 15.11.2021 tarih ve E. 2021/4000, K. 2021/11403 sayılı kararı ile Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nin 29.09.2022 tarih ve E. 2022/3467, K. 2022/6446 sayılı kararı çıkış noktası olmuştur. Söz konusu kararlar, ilk derece mahkemesi tarafından kesinleştirilmiş kararların, Adalet Bakanlığının talebi üzerine Yargıtay tarafından yeniden incelenmesi üzerine verilmiştir. Yüksek Mahkemenin ilk kararına göre, Elektronik Ticaretin Düzenlenmesi Hakkında Kanun (ETicK.) m. 9 ve Elektronik Ticarette Hizmet Sağlayıcı ve Aracı Hizmet Sağlayıcılar Hakkında Yönetmelik (AHizY.) m. 6 uyarınca aracı hizmet sağlayıcı olan davacının malın ayıplı olmasından kaynaklı sorumluluğu bulunmamaktadır. İkinci karar da Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un (TKHK) mesafeli sözleşmelere ilişkin m. 48’de 7392 Sayılı Kanun ile getirilmiş olan değişiklikler yürürlüğe girmeden hemen önce Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin verdiği bir karardır. 11. Hukuk Dairesi bu kararında TKHK m. 48/5’ten hareketle aracı hizmet sağlayıcının satılan malın ayıplı olmasından müteselsil sorumluluğuna hükmetmiştir. Bununla birlikte işbu çalışma bir karar incelemesinin ötesinde, aracı hizmet sağlayıcı konumundaki tüzel kişi tacirin basiretli davranmasının sınırları açısından görüşlerimizi ortaya koymakta dahası konuya ilişkin olarak tüketici hukuku bağlamındaki değerlendirmelerimizi ve bu sorunun çözümüne ilişkin olarak TKHK m. 48’de yapılmış olan yeni düzenlemelerin tartışılmasını içermektedir.

This study evaluates if any liability of the intermediary service provider arises when a product delivered to customer as a result of online shopping is defective, especially the intermediary service provider is a legal person trader. In addressing the issue, the decision decreed by the 3rd Civil Chamber of the Court of Cassation dated 15.11.2021 and numbered E. 2021/4000, K. 2021/11403 as well as the 11th Civil Chamber of the Court of Cassation dated 29.09.2022 and numbered E. 2022/3467, K. 2022/6446 have been based. Even though the given decisions were finalized by the Court of First Instance, it was re-examined by the Court of Cassation at the request of the Ministry of Justice. According to the first decision of the Court of Cassation, pursuant to Article 9 of the Law on the Regulation of Electronic Commerce (ETicK.) and Article 6 of the Regulation on Service Providers and Intermediary Service Providers in Electronic Commerce (AHizY.), the intermediary service provider, where the plaintiff, cannot be liable for the defectiveness of the goods. The second one is a decision of the 11th Civil Chamber of the Court of Cassation, just before the amendments introduced by Law No. 7392 to Article 48 of the Law on the Protection of Consumers (TKHK) regarding distance contracts entered into force. In this decision, the 11th Civil Chamber ruled that the intermediary service provider is jointly and severally liable for the defective goods sold based on Article 48/5 of the TKHK However, this study, beyond examining the decision, puts forward our suggestions as to what the limits of prudent behaviour should be of an intermediary service provider in the position of a legal person trader, and it also includes our evaluation in the context of related consumer law and debate new regulations in Article 48/5 to solve the problem.