Toplum mühendisliğinin bir aracı olarak eğitim ve 21. yüzyıl demokrasi modelleri

Küreselleşmeye rağmen milliyetçilik günümüzde etkisini halensürdürerek, ulus kimliği inşasında etkili olan bir ideolojidir. Söz konusuulus inşası iktidarların hegemonyalarını yeniden üretme noktasındaetkili bir aygıt olarak kullandıkları ve denetim altında tuttukları eğitimsistemi üzerinden izlenebilir. Eğitim politikaları, siyasal iktidarın gücünüyeniden üretme ve bu doğrultuda ulus kimliği inşasında etkili bir araçolduğundan, bir ülkede demokrasinin durumu eğitim politikalarınabakarak anlaşılabilir. Zira eğitim politikaları iktidarların elinde, onlarındemokrasi ile kurduğu ilişki ile uyumlu olarak şekillenir. Özellikle de derskitaplarında yer alan anlatı, dönemin siyasal söyleminin adeta birkopyasıdır. Tarihsel eğilime bakarsak, 19. Yüzyılda ve 20. yüzyılınbaşında “çoğunluğun yönetimi” olarak tanımlanan demokrasinin, 21.yüzyıldaki tanımını kısaca “alt kimliklere saygı” şeklinde ifade etmekmümkündür. Yani 20.yüzyıl klasik demokrasisinin çoğunlukçudemokrasi modeline, 21. yüzyıl çağdaş demokrasisinin ise çoğulcumodele dayandığı söylenebilir. 21.yüzyılda çoğulculuğu esas alan çağdaşdemokrasi anlayışının 20.yüzyılın çoğunlukçu klasik demokrasianlayışından üstün olduğu açık olsa da, 21. yüzyılda dünyadaparadoksal biçimde yeni bir otoriterliğin yükseldiği görülür. Söz konusuotoriterlik, çoğunlukçu demokrasi modelinin yozlaşması sonucundaortaya çıkan, çoğunluğun oyunu alarak iktidara gelmeyi tüm toplumahakim olmak sayan bir yönetim anlayışıdır. Bu anlayış, muhalefeti hoşkarşılamayan, dahası bunu “milli irade” karşıtlığı sayarak “biz” sınırlarınıdaraltan ve “öteki” sınırlarını genişleten bir otoriter-popülist eğilimeişaret eder. Söz konusu yeni otoriterlik, 20. Yüzyıl milliyetçi eğitimanlayışının yeniden yükselmesi anlamında eğitim politikaları üzerindenizlenebilir.

In spite of globalization, nationalism is an ideology that is still influential in the construction of national identity. This nation-building can be traced through the education system that is used and controlled by governments as a powerful device for the reproduction of their hegemonia. Since education is an effective tool in the reproduction of political power and in the construction of national identity in this direction, the state of democracy in a country can be understood by looking at education policies. Because education policies are shaped in the hands of the governments in accordance with their relationship with democracy. Especially the narrative in the textbooks is a copy of the political discourse of the period. If we look at the historical trend, it is possible to express the definition of democracy in the 19th century and early 20th century as the rule of the majority, in the 21th century as the form of respect for sub-identities. In other words, it can be said that 20th century classical democracy is based on the majority model of democracy and 21st century contemporary democracy is based on the pluralist model. Although it is clear that the contemporary understanding of democracy, which is based on pluralism in the 21st century, is superior to that of the majority classical democracy in the 20th century, it is seen that a new authoritarianism has risen paradoxically in the world in the 21st century. This new authoritarianism’s conception of governance has emerges emerged as a result of the degeneration of the majority model of democracy. This understanding points to an authoritarian-populist tendency that does not welcome the opposition, and narrows the “us” borders while enlarging the “other” in national identity. This new authoritarianism can be traced through educational policies in the sense of the rise of the 20th century nationalist education.